Yazı Detayı
25 Haziran 2020 - Perşembe 22:10 Bu yazı 121 kez okundu
 
Dünyanın sahibi yüce (!) insan mı?
JALE ADEMOĞLU
 
 

Şöyle bir çevrenize bakın, sokaklarda karnını doyurmak için pür telaş çabalayan kediler ve köpekler göreceksiniz.

Sofrası çöp tenekesi olan hayvanlar...

Tüm bu günlük yemek bulma çabası içinde bir de tekme yiyen, küfür yiyen hayvanlar..

. Düşünsenize bir restorandasınız tam lokmanızı çiğnerken birisi size tekme atıyor.

Varlığınıza bir ton kötü söz söyleyerek bağırıyor.

Hatta her öğünde bu tehlike ile karşı karşıya yemeğinizi yiyin

. Bir lokma çiğnerken her zaman tetikte olduğunuzu hayal edin..

. Tıpkı vahşi bir doğa gibi her an tetikte olmalısınız. Ne de zor...

Bir tutam sevgiye, sıcaklığa ihtiyacınız varken sırf bir yoldan veya bahçeden geçiyorsunuz diye kötü bir frekanstan gelen ses duyuyorsunuz. Bu homurdanmanın ne demek olduğunu bilmeseniz de, o kötülüğe has enerjiyi hissediyorsunuz. Ayaklarınız poponuza değe değe kaçıyorsunuz

. Savaşamazsınız ki, minik patilerinizle. Tamam, hayali geride bırakalım, yeniden insan olma vakti.

Sokaktaki bir hayvan olmanın neler hissettirdiğine dair en azından birkaç fikrimiz oldu.

Hayvanlar, sevgi ile konuşmamızı veya nefret ile konuşmamızı hayvan dilini bilmesek ve konuşamasak da bizleri anlarlar. Sevgi ve nefret evrensel iki ayrı dildir.

Bir köpeğe kötü sözler sarf ediyorsa bir insan köpek dili bilmesine gerek yoktur. Ne yazık ki bu nefret dili dünyanın neresine gidersek gidelim, karşımızda hangi canlı olursa olsun anlaşılacaktır.

Keza sevgi dili de öyle. (Minik kedi ve köpek dostlarımla konuşurken sevgi dolu bir ses tonunda hemen onlarla tanışırız ve yakınlaşırız. Bu harika bir şeydir. Dünyaya bir kere geliyoruz, kimleri seveceğiz ve kimler tarafından sevileceğiz? Sevgimizi sunduklarımız menfaat elde edeceğimiz insanlar/hayvanlar mı? Sevdiğimiz değil, sevgi sunduğumuz..

. Belki –mış gibi yapmak… Montumuzun içini doldurmak için kaz, sütünü içmek için inek mi beslemeliyiz?

Bir canlının varlığını kabul edebilmemiz (Ne münasebet! Ne kibir ama!) ondan faydalanabilmemizden mi geçmelidir?

Kabul etmek” diyorum çünkü, bir canlıya nefret kusmak demek, onun varlığını kabul etmemekten doğar. Kibre bakar mısınız?

Dedim ya dünyaya bir kere geliyoruz, kimler tarafından sevileceğiz diye, aslında içinde kötü bir ruh taşıyan ama iş elde edeceği çıkara gelince iyilik meleği gibi rol yapan kötü bir insan tarafından sevilmek istemem.

İyi insanlar ve hayvanlar tarafından sevilmeyi ve menfaatsiz sevmeyi isterim ömrüm boyunca. Gerçek sevgi benim gözümde daima böyle oldu. Gerçek başarı da… Hümanist değilim, önce insan demiyorum hiçbir zaman artık…

Önce “iyi insan” diyorum. Sevgiyle kalın. Bu sıcak günlerde, sokaktaki sevgili dostlarımız için kapımızın önüne bir kap su, bir kap mama bırakmayı unutmayalım.

 
Etiketler: Dünyanın, sahibi, yüce, (!), insan, mı?,
Yorumlar
Haber Yazılımı