Dostlugun basi, düsmanligin sonu yoktur.            Bu yüzden atalarimiz, “dost bin ise azdir, düsman bir ise çoktur” demislerdir. Bana göre düsmanlik, insanin silahi kendisine dogrultmasidir. Düsmanlik, ister iki kisi, ister iki toplum arasinda olsun, yakicidir, yikicidir Güzelliklerin ve iyiliklerin üstünü örter, masumiyet duygusunu yok eder. dostluk, yürürken belirginlesen bir seydir” diye yazmisti. ‘Düsman ayaga bakar’ bahsine iste buradan yaklasiyorum Çünkü düsman, yürümenizi, ilerlemenizi, iyi isler yapmanizi istemez. Bekler ki, ayaklariniz birbirine dolassin. Düsmanliga neden olan çok sey var. Sözgelimi, siddetli kiskançlik, düsmanligi da beraberinde getiriyor. Imrenmek, daha insanî. Düsmanlik hissiyle dolmus bir kimse, güzel isleri, iyi niyetleri ve incelikleri görmez. Hep kusur arar. Merhametsiz ve yipraticidir. Sadece karsisindakini degil, kendisini de yipratir. Herkeze dostluk dolu gunler dilerim..