Sizi bilmem ama, ben çok kafa yoruyorum. Çogu kez bas basa kaldigim kendimi sorguya aliyorum. Bazen hata yaptigimi düsünüyorum böyle davranarak. Kolay olmuyor insanin kendi kendini sorgulamasi. Yorgunum çünkü hem de çook... Büyük badirelerle karsilastim gelip geçmekte olan yasamimda. Herbiri transplantasyon etkisi yaratti bedenimde, ruhumda.. Dünyaya bakisim, insanlara yaklasimim degisti. Yasamdaki en büyük acinin sabir oldugunu ögrendim mesela.  En büyük kazanimimdir bu. Tarifsiz bir anlam katti bedenimde emanet olan hayatima... ??? Söyle ki;  Geçmiste nefret duygulari tasidigim bireylere bugün “kardesim” diyebiliyor, hosgörüyle bakabiliyor, onlari olduklari gibi kabul edebiliyorum.  Böylece yasam alanima girmelerine ve dolayisiyla beni üzmelerine izin vermiyorum, vermemesine de... Onlara da üzülmüyor degilim, gelecekteki ömürlerini ziyana ugrattiklari için.. Bu satirlari okuyan kisi, içinde birilerine karsi nefret duygulari tasiyorsan eger, onu veya onlari aklindan çikaramiyor, gönlünden söküp atamiyorsan Az sabir et! Küçük bir püf noktasi söyleyecegim sana. Karsiliginda tesekkür bekledigimi sanma.. Dogru yolu bulmana minik katkim olursa ne mutlu bana!   ??? Kardeslerim; Isin püf noktasi falan yok!  Aslinda nefreti asmanin tek yolu var:  Affetmek... Baskalarini affettiginde sen özgürleseceksin. Unutma bunu.. Nefret yasamdan zevk almani, insanlarin güzel yanlarini görmeni engeller. Hiç kimse saf iyi ya da saf kötü degildir. Salt kötülükleri görmek bir süre sonra süphe, depresyon ve umutsuzluk denizin-de bogar insani. Nefret dolu bir yasam, mutsuz bir yasamdir. Affetmek insani derinlestirir. Affetmek için, insanin ruhsal ve zihinsel olarak kendisini hazir hissetmesi gerek. Affetmek bir seçimdir çünkü.. Kimsenin zorlamasiyla affetmek mümkün degildir. Affetmek bir süreçtir. Birdenbire affedisler bile bir sürecin ürünüdür. Affetmeyi seçtiginde kimse sana borçlanmayacak. Yani kosullu affetme yok. Kizdigin, nefret ettigin insan her kimse onunda seni affetmesini, degismesini veya senin istedigin gibi olmasini bekleme. Affetmek bir seçimdir. Amaci senin rahatlamandir, sizin özgürlesmendir. ??? BILIYORUM AFFETMEK ZOR AMA... Psikolog degilim, insan sarrafi oldugumu biliyorum sadece.  Onun için diyorum ki; nefret duydugun kisinin yasiyor ya da ölmüs olmasi senin affetme sürecinde duydugun acilarin yogunlugunda bir farklilik yaratmayacak. O acilar senin acilarin. Affetmek kolay degildir. Lâkin özgürlesmek için gereklidir. Affetmek; o insani sevmek anlamina gelmez. o kisiyle konusmak zorunda olmak da degil kesinlikle. o kisiyle iliskiyi sürdürmek degil. o kisinin beklentileri dogrultusunda davranmak degil. o kisiyi kucaklamak degil. o kisiyi suçsuz bulmak degil. o kisiyi hakli bulmak degil. o kisinin verdigi zararlari telafi etmek için çaba göstermemek degil. Affetmek; Kirginligin, kizginligin, nefretin hapishanesinden özgürlüge çikmaktir. Aciyi hissetmemektir. Yapilanlari zihinsel olarak unutmak mümkün degildir ama "Duygusal unutma affetmenin diger adidir" seklinde hatirlatmada bulunuyor bu isin pirleri.. Ey degerli okur! Hem önümüz bayram. Affetmek için nefret ettigin insani, bak bayram gibi hazir bir bahanen var. ??? Simdi söyle bakalim, sen kimden nefret ediyorsun? Cevabini vermeden önce, atacagin çamurun önce kendi eline yapisacagini unutma ey benim güzel kardesim.. Iste sirf bu yüzden bile affet, çamura saplanip kalma! ??? Bugün de son noktayi Imam Gazali, Dil Belasi kitabindaki su duasiyla koysun;  Allahim! Ben, benim seref ve haysiyetime dil uzatarak arkamdan konusanlara, hakkimi helal ettim; bu benim onlara sadakam olsun. RAMAZAN DEMIR ALINTIDIR.