Sabah gün ağarmadan kapıyı usulca çekip çıkarlar, Allah’ın rızıkları dağıttığı saatte evlerinden sessizce. Akşam sofraya bir somun ekmek koyabilmek, evladının yüzüne bir tebessüm kondurabilmek için koyulur yollara. O kapıdan besmeleyle çıkılır, helal rızık için yola düşen fabrika işçileriydiler.

           Bugün İzmir’deki o fabrikadan yükselen alevler, yaralanan işçilerin feryatları, hepimizin içine oturdu. Haber bültenlerinde birkaç dakika geçecekler, alt yazılarda belki sadece birer sayı olarak anılacaklar. Ama onlar birer sayı değiller arkasında gözü yaşlı bir eş, babasının yolunu gözleyen bir evlat, içi yanan bir ana bırakan koca yürekli insanlardı.

           Toplumumuzun aslında en büyük imtihanı işte tam da bu. Alın teriyle, emekleriyle yaşam mücadelesi veren insanların canını korumak her şeyin başında gelmeli. Fabrikaların işlemesinden çok daha emekçilerin hayatı önce gelmeli. Bir emekçinin hayatı hiçbir kâr hesabına konu edilemez. Hiçbir işçi ihmale kurban edilemez. Bir işçi sabah evinden helalleşip çıkıyorsa, akşam olduğunda yuvasına tekrar kapıdan sağ salim içeri girmesi işverenin en temel borcudur. Devletimiz kanunlarla kurallarla önlem almış olsa da uygulayıcılara daha çok iş düşmekte.

  Ateş yine sadece düştüğü yeri yaktı gibi duruyor ama öyle olmamalı.

Duyarsız kalınmamalı. Bu olayda ihmali olanlar cezalarını Türk Adaleti önünde vermelidir. Bu acı hepimizin acısı, bu utanç hepimizin utancı.

Vicdanımıza seslenerek bir muhakeme yapmalıyız.

  Giden canlarımıza rahmet, ardında bir başına kalan ailelerine sabır diliyorum.

Helal lokmanın peşinde ömrünü veren o güzel insanların hakkı, geride kalan hepimizin boynunun borcudur.

Devletimizin ve milletimizin başı sağ olsun.

Niyazi ÖZTEKİN

Sosyolog Aile Danışmanı

Ziraat Mühendisi